Pero hay otro argumento falaz muy repetido para negar la existencia del nacionalismo español, que Rajoy también utiliza en su discurso: "No reconocemos los derechos colectivos sino los individuales". Yo también creo que los derechos son individuales, pero, por lo general, se conquistan y se defienden colectivamente. Lo cual no es un detalle menor. ¿Reconoce Rajoy a los ciudadanos de Cataluña la posibilidad de que en el ejercicio del derecho a la libertad de expresión y de asociación política proclamen que Cataluña tiene carácter de nación, como hicieron en su Estatuto, o esto no vale porque es un derecho colectivo? ¿Proclamar que España no es ni discutible ni interpretable, e imponer a todos la obligación de aceptarlo así, es la afirmación de un derecho colectivo o la negación de derechos individuales? No deja de ser un poco obsceno -o abusivo- que el único de los nacionalismos triunfantes de todos los hispánicos, es decir, el único que ha conseguido pasar de potencia a acto y tener un Estado, sea también el único que se niega a reconocerse en la condición de nacionalista.
No comparto para nada las tesis de ese manifiesto, que me parece inoportuno, alarmista y sobre todo innecesario. ¿De qué peligros y contra quién se tiene que defender el castellano? Lo siento, pero hay algo en todo eso que me recuerda aquellas indignas proclamas franquistas exigiendo a los catalanes, a los vascos, a los gallegos que hablaran la “lengua del Imperio”. De sobra sabemos que el bilingüismo nunca se vio afectado por todas esas infamias culturales. Las lenguas cooficiales autonómicas convivieron y conviven normalmente con el castellano. Otra cosa es que se imponga sin más el uso de otras lenguas del Estado en asuntos educativos, administrativos, etc. Pero incluso en ese caso, el asunto no me parece tan enconado como parar promover una campaña –no exenta de ciertas ambigüedades políticas– en defensa de una lengua que, con sus mil años de vida, goza de una salud excelente en todo el territorio nacional.
En todos los ámbitos humanos coexisten la riqueza y la pobreza exterior. La riqueza o la miseria interior es otro asunto, quizá el único que importa, pero aquí se habla sin duda del exterior. Una lengua rica es, en el sentido de su uso, la que tiene muchos hablantes. Una lengua pobre es la que es hablada por pocas personas. ¿Por qué a la pobreza en otros ámbitos se la trata con un respeto que a veces roza la ñoñería y, en cambio, en el ámbito del uso de las lenguas la prepotencia que, como en el caso de los fascismos, no es más que miedo, ni siquiera se disimula? ¿No será éste el último reducto de miedos relacionados con una casi siempre imaginaria y masculina pérdida de algún tipo de poder? En todas las lenguas se han dicho y se dirán cosas maravillosas y sandeces, pero creo que la tontería, la ordinariez y el griterío lo son aún más cuando proceden del poderoso y menos cuando proceden del débil.
Hombres de paja ("el castellano está en peligro", pero en el manifisto ya al principio se explica que la preocupación es de tipo política y no cultural), acusaciones de tipo "y tú más", demonización con insinuaciones de fascismo...
¿Para cuándo una crítica que realmente atienda a los argumentos del manifiesto? Sería muy interesante y no demasiado difícil. Pero, claro, más fácil es esto otro.
Vendell, en xeral non son quen de comprender case nada do que di García-Calvo, e ese artigo de El País non é unha excepción.
webensis, argumentos? De que argumentos me fala? Da mentira inicial, "Desde hace algunos años hay crecientes razones para preocuparse en nuestro país por la situación institucional de la lengua castellana..."? Preocupación pola situación institucional? En Galiza, por exemplo, onde se incumple sistematicamente a lexislación vixente en case todas partes, e sempre a favor do español (iso que, covardemente, os autores do manifesto se empeñan en chamar "castellano")? Dese indefinido e ridículo concepto da "lengua principal de comunicación democrática"? Do disparate de pretender que os pais decidan a lingua na que se lles aprende nos colexios aos seus fillos, algo tan razoábel como deixarlles á súa elección que elixan se queren que aos cativos lles conten o darwinismo ou o deseño intelixente? Acaso debe prevalecer a opinión dos pais por riba do criterio técnico (e criterio técnico é aquel que aconsella a non segregación dos rapaces segundo idiomas, a conveniencia de acadar unha completa desenvoltura nas dúas linguas co-oficiais, co que iso implica de "discriminación positiva" cara ao galego, catalán e euskera, menos presentes na vida cotiá e nos medios de comunicación... e si, tamén habería que reforzar o ensino en inglés, e en portugués, como fan en Extremadura, por ser esa unha lingua especialmente apetecíbel a efectos laborais)? É un argumento sólido iso de que "la lengua común" é "una enorme riqueza para la democracia"? (Foino entre o 36 e o 75? Foino o alemán e o italiano na década dos 30, ou o ruso durante o estalinismo? O manifesto é unha completa estupidez, de principio a fin, mais alá cada un coa súa conciencia. E que non se enganen logo, ao estilo Gamoneda, os seus asinantes, para ficar sorprendidos se del se fai un uso partidista, que non político.
Gústame o texto de Ramoneda, é moi claro e directo e dá no cravo, a estas alturas paréceme ridículo negar o nacionalismo español.
Subscribo por completo o teu comentario, de feito escribín algo similar no meu blog meses atrás baixo o título de “Liberdade”. Fáixeme moi costa arriba que alguén que lera o manifesto e que coñeza minimamente a realidade de Galiza e/ou dos demais países do estado español con lingua propia, poda apoia-lo (sorpréndeme algún dos asinantes). Porque un en Galiza cando se dirixe a administración, iso ou moi mala sorte teño eu, case se sente coma un estranxeiro, “bos días”, “buenos días”, “viña para...”, “eso es en la otra ventanilla”, isto sucédeme no noventa por cento dos casos, porque algún hai que ao escoitarme falar en galego ten a deferencia de cambiarse ao mesmo idioma e dicirme polo menos o ata logo, cando se supón que ese é un dereito que teño ao se-lo galego cooficial. Que se pretenda dar a volta deste maneira, parece un chiste dos malos. Creo que o manifesto auto-defínese no seu terceiro apartado:
“En las comunidades bilingües es un deseo encomiable aspirar a que todos los ciudadanos lleguen a conocer bien la lengua co-oficial, junto a la obligación de conocer la común del país (que también es la común dentro de esa comunidad, no lo olvidemos). Pero tal aspiración puede ser solamente estimulada, no impuesta.[...]”
Iso son argumentos e o demais caralladas, “a miña ten que ser obrigatoria, é de sentido común, e despois está moi ben que nas leiras sachando nas patacas, practiquedes a vosa, pero en que cabeza cabe impoñe-la?”.
Aínda que me siga parecendo todo moi surrealista, e teña a sensación de que en calquera momento sairá de detrás dun recuncho Savater cun bonequiño de papel recoñecendo a inocentada, esperaba que máis cedo que tarde aparecera un manifesto similar (aínda que un chisco máis coidado, o fondo sería o mesmo pero polo menos non sería un exercicio tan monótono bota-lo por terra) dende o día no que o periódico de Pedro J. sacou en portada a Rosa Díez a modo de Profesor Xavier coa súa Patrulla X en pos da liberdade monolingüe (onde non podía faltar Gloria Lago, defensora dos “gallegos de bien”).
Veremos se co Nadal chega outro blockbuster dos creadores de “Españoles en Cataluña, ciudadanos de segunda” e “Manifiesto por la lengua común”, iría a polos flocos de millo pero non me chistan, de todos modos irei baleirando a axenda para entón, aínda dirán que corren malos tempos para a comedia...
-La "mentira inicial" es la opinión de los firmantes. En todo caso sería una opinión infundada.
-"En Galiza, por exemplo, onde se incumple sistematicamente a lexislación vixente". A lo mejor los firmantes piensan que la legislación vigente en Galicia es una de las razones para preocuparse por la situación institucional de la lengua castellana ;o)
-Eso de "indefinido y ridículo", pues puede que sí, pero de momento solo es una apreciación suya (de usted).
-"Do disparate de pretender que os pais decidan a lingua na que se lles aprende nos colexios aos seus fillos, algo tan razoábel como deixarlles á súa elección que elixan se queren que aos cativos lles conten o darwinismo ou o deseño intelixente?"
Pero es que eso no está en el manifiesto. Al menos yo no he entendido eso, ni de coña. A ver, me lo voy a leer otra vez en busca de esa cagada infirmable...
-"É un argumento sólido iso de que "la lengua común" é "una enorme riqueza para la democracia"?"
De nuevo, es la opinión de los firmantes. A mí, personalmente, lo de la "enorme riqueza" me parece exagerado.
-"E que non se enganen logo, ao estilo Gamoneda, os seus asinantes, para ficar sorprendidos se del se fai un uso partidista, que non político."
Eso no es sorprendente, de acuerdo. Lo que sí me parece sorprendente es que alguien bien informado (y no lo digo por nadie de aquí en particular) pueda meter el mismo saco a los ¿ingenuos? firmantes del manifiesto y a los energúmenos de ultraderecha que lo han pretendido usar en su provecho. Menos mal que Zapatero ha dicho que la lengua común no es suya, sino, valga la redundancia, de todos.
MEIN GOTT!!!... ou... Hmmm... curiosas semellanzas esas que vostedes están a discutir coas que atinxen a éste aristócrata teutón... isto é, éste Herr Graf pertence a un Império decadente, fala só xermánico e gosta de estar recluído nas súas lóbregas sombras expresionistas...
"en xeral non son quen de comprender case nada do que di García-Calvo, e ese artigo de El País non é unha excepción."
Dígame alo menos se entende esta frase: "siguen queriendo, por ejemplo, que España sea una, que los Estados Unidos sean uno, que Cataluña sea una, que Euskal Herria o Galicia sean una cada una... Da lo mismo: el caso es someter al ideal a todos, dentro de las fronteras que les toquen: que todos sean uno."
E do mesmo tipo que dixo estoutra: "A mí España no me interesa nada, es un sitio como otro cualquiera."
-"Desde hace algunos años hay crecientes razones para preocuparse en nuestro país..." non sabía que o verbo "haber" servise para expresar opinións; eu xuraría que se emprega para dar por cousas por certas, como en "hai un can correndo polo parque". Se quere chamalo "opinión infundada", recoñézame polo menos que foi expresada con vontade de ser tomada de maneira indiscutíbel por verdadeira ("hay").
-O de "ridículo" é, si, unha apreciación miña. O de "indefinido" non, pois ninguén até hoxe dixo con claridade que é iso da "lengua principal de comunicación democrática", e tampouco o concepto de "lengua común".
-No manifesto dise abertamente que "Todos los ciudadanos que lo deseen tienen derecho a ser educados en lengua castellana, sea cual fuere su lengua materna". Iso implica necesariamente que son os pais quen elixen tal cousa, pois os cativos non teñen potestade legal para tomar esa clase de decisión. O de "sea cual fuere su lengua materna", mesmo vai en contra da UNESCO e dunha morea de informes técnicos internacionais que aconsellan que en particular na primeira infancia os nenos sexan escolarizados na súa lingua materna.
-É a opinión dos asinantes, claro que si. E como é unha opinión, vale todo, ou que? Non é unha opinión expresada como tal ("eu penso que..."), é unha afirmación rotunda, e polo tanto discutíbel, que é o que eu fago. Eu non lles nego o dereito a dicir parvadas, limítome a comentalas. Son as miñas opinións, claro: todo o mundo fala expresando as súas opinións. Mesmo vostede, aínda que lle custe crelo.
-Teño que metelos no mesmo saco, claro que si: no saco daqueles que con boa ou mala intención, con inxenuidade ou sen ela, están claramente "a favor" de reforzar a asimetría política das linguas cooficias, en favor do español, e solicitan chegado o caso unha posíbel reforma constitucional. Que uns me caian máis simpáticos que outros non impide que nisto todos me ofendan por igual, do mesmo xeito que eu podo sentirme ideoloxicamente máis próximo ao PSOE que ao PP, mais cando os eurodeputados dos dous partidos votan "si" á directiva de retorno, a miña capacidade para facer distingos entre uns e outros diminúe considerabelmente.
O sistema de comentarios está á disposición dos leitores de "días estranhos" exclusivamente para a publicación de opinións e comentarios relacionados co contido deste blog. Calquera texto publicado por medio do referido sistema non reflicte necesariamente a opinión do autor deste blog. As opinións e informacións publicadas no sistema de comentarios son de autoría e responsabilidade integral dos leitores que del fixeran uso. O autor deste blog resérvase o dereito de suprimir os comentarios e textos que considere ofensivos, difamatorios, calumniosos, preconceitosos ou de algunha forma perxudiciais a terceiros. Textos de carácter promocional ou inseridos no sistema sen a debida identificación do autor (nome completo e enderezo válido de e-mail) tamén poderán ser eliminados.
(texto copiado hai anos do Carta aberta, que á súa vez llo agradecía ao Inagaki)